Öncelikle toplumun temel taşı olan ailenin temelinin atıldığı bir konuya dikkat çekerek, üzerimize giydirilmeye çalışılan deli gömleklerinden birini çıkarmaya gayret etmek istiyorum.

Maalesef günümüzde devasa bir düğün endüstrisi oluştu: Gelinlik, damatlık, nişanlık, kuaför, kozmetik, çiçek, müzik, kamera, davetiye, takılar, ev döşemesi, balayı, düğün mekânı… Salon mu olacak, köşk mü, yalı mı, kır düğünü mü, feribot mu? Derken düğünler, adeta bir güç ve servet gösterisine dönüşmüş durumda.

İki saatliğine giyilen pahalı gelinlik ve damatlıklar, hiçbir işe yaramayan tabak setleri, kullanılmayan dantelli havlular, ayda yılda bir kullanılan misafir odaları... Bütün bunlar, bize yabancı bir dünyanın; egoizmin, savurganlığın ve enaniyetin bir yansıması veya eziklik duygusunu bastırma hareketleri gibi görünmektedir bana.

Kısacası, henüz yolun başındayken ‘’Başkaları ne der ?’’kaygısıyla yapılan meşakkatler sonucu evlilik çekilmez hâle getiriliyor. “Ömürde bir kere” denilerek yapılan israf ve düğünlerdeki gereksiz harcamalardan kaynaklı ekonomik sıkıntılar, kalp kırıklıklarına, tartışmalara yol açıyor. İki kişi çalışmasına rağmen maaşlar krediye, evin ihtiyaçlarına, kiraya giderken ekonomik sıkıntılar yüzünden birbirlerini kalpleri kırılıyor. Evde kavgalar başlıyor ve ne yazık ki boşanmalara sebep olabiliyor

Düğünlerde, “Allah rızası” yerine “El âlem ne der!” anlayışı hâkim olunca herkesin şikâyet edip ama yine de ağına düştüğü tuhaf bir cendere sonucu rahmetin yerini zahmet, muhabbetin yerini nefret, bereketin yerini borç almaktadır.

Bu nedenle de evlilikten korkan, evlilik korkusunu üstünden atamayan, geciktiren yeni bir gençlik akımıyla karşı karşıyayız… Oysa geciktirilen ve zorlaştırılan her evlilik gençliğe yapılmış en büyük kötülüktür. Burada mesele sadece lüks ve israf meselesi değil, aynı zamanda bir toplumun ifsadı söz konusu.

Bu nedenle evlilikler kolaylaştırılmalı, düğünler; israf ve gösterişten uzak, mutlu yuvalar kurmaya vesile olacak şekilde, zamana ve ekonomik şartlara uygun olarak planlanmalıdır.

DÜĞÜN EĞLENCESİ NASIL OLMALI?

İslâm, bir bütün olarak hayatın her safhasını en güzel sûrette tanzim eder. Hayatın bazı safhalarında yaşanıp bazı safhalarında terk edilemez. Düğünlerdeki asıl maksat duyurmaktır. Yani şu erkekle bu kadının beraberlikleri nikâh üzeredir, onlardan doğan çocuklar da nikâhlı iki insanın çocuklarıdır, bilinsin diye düğün yapılır.

İslami düğünler; israftan kaçınılan, alkolsüz, kadın-erkek karışık olmayan, mahremiyet sınırlarına uyulan ve sünnete uygun olarak yemek ikramı (velime) içeren sade merasimlerdir. Kur'an tilaveti, sohbetler, ilahiler veya nezih gösterilerle dini atmosfere uygun, ilan edilerek (duyurularak) yapılan neşeli buluşmalardır.

Düğünlerin yas evine çevrilmesi doğru değildir. Haram-helal sınırları gözetildiği sürece düğünlerde meşru ölçülerde sevinmek ve eğlenmekte sakınca yoktur. Her yörenin kendine göre adetleri vardır. Bu adetler devam ettirilebilir, halaylar çekilebilir. İnançlarımız doğrultusunda, erkeklerin bayanları göremeyeceği bir mekân düzenlemesiyle düğünlerimiz yapılabilecek hale getirilebilir.

Maalesef pek çok düğün, İslâmî ölçü ve hassasiyetlerden uzaklaşarak icra ediliyor. Hâlbuki Müslüman’ın düğünü, kadın-erkek, mahremiyetin çiğnendiği, helâl-haram sınırlarının unutulduğu gayrimüslimlerin düğünü gibi bir merasim olmamalıdır. Daha en başında haram işlenen ,mahremiyet ihlal edilen bir düğünün hayırlı olması için yapılan dualar ne kadar bereket getirir, doğacak çocuklar gerçekten hayırlı olur mu?

Kadınların seslerinin dışarıya gitmediği, müzik çalan, fotoğraf çeken, kameraya kaydedenin bayan olduğu; katılımcıların düğünde oynayanları telefona kaydetmedikten sonra kadınlar kendi aralarında ve erkeklerde kendi aralarında düğün merasimleri yapabilirler. Mesela; kadınlara ait bir mekânda; düğünlerimizde kamerayı neden erkekler kullanır, orkestranın başında neden erkek vardır? Anlayabilmiş değilim

ÖNERİLER

Peygamber Efendimiz (s.a.v.):Abdurrahman bin Avf a hitaben “Bir koyunla da olsa velime yemeği ver.” buyurarak düğünlerde yemek verilmesini tavsiye etmişlerdir. Maddi durumu müsait olan ailelerin, kendi tâkatına uygun şekilde velime yemeğini vermesi iyi olur. Dini konularda duyarlı, varlıklı ailelerin düğünlerinde yemek verilmemesi, nikahla geçiştirilmesi doğru değildir. Madem ömürde bir defa yapılıyor, mali durumu müsait olanların yemek ikramını en güzel şekilde yapması iyi olur diye düşünenlerdenim.

Şimdi işler tersine döndü. Düğünler, ayak üstü ikramsız, nikahla geçiştirilip yemek verilmezken, yemek gönderilmesi gerekirken cenaze evinde şimdi cenaze sahipleri yemek veriyor.

Yukarıda değindiğim hassasiyetler doğrultusunda;

• Değerlerimize uygun düğün organizasyonu yapan firmalar kurulabilir.
• Nikâh salonuna gelin ve damadın girişinde ve nikâh esnasında organizatörün seçmiş olduğu rastgele müzikler yerine sözsüz ilahi parçaları, salavatlar veya kendi istediğimiz yerel müzikleri tercih edilebilir.
• Gelin ve damat pasta keserken İngilizce şarkı eşliğinde değil besmele ile pastalarını kesilebilir.
• Düğünlerde organizasyon firması tarafından zorla kamera çekimi ,fotoğraf çekimi gibi şeylerle mafya usulü tırtıklama ile gönülsüz olarak paralar ödüyoruz.

“Ne yapalım işte gelmişiz.” denilerek hiç saklamayacağımız fotoğraflara rızasız paralar ödememek için önlemler almak lazım.

• Düğünlere gelen davetliler genelde damat ve gelini tanımazlar. Babaları ve anneleri için gelirler. O nedenle ebeveynler gelen davetlileri ya kapıda durarak karşılamalı ya da tüm masaları tek tek dolaşarak misafirlerine “Hoş geldiniz.” demeleri uygun olur.
• Düğünlerde cuma vaazı gibi vaazların yapılması gerekmez. Önemli olan tebrikleşmek ve ilan etmiş olmaktır. Dinlenmeyecek bir Kur'an tilavetine bile gerek duyulmayabilir.
• Evlenecek çiftlere, Milli Eğitim(Halk Eğitim), Diyanet aracılığı ile oluşturulacak bir çalışma ile evliliğin milli ve manevi önemi, eşlerin karşılıklı sorumlulukları vesaire gibi konularda eğitim verilebilir.

SON SÖZ

Evlilikler kolaylaştırılmalı, zorlaştırılmamalıdır. Geciktirilen ve ağırlaştırılan her evlilik, gençliğe ve geleceğimize vurulmuş bir darbedir.

Rabbim, yuva kuran evlatlarımızı “Bir yastıkta ihtiyar, iki cihanda bahtiyar” eylesin.

Sami ÇELİK

“Sanırdım gündüzdü onlarla gecem,
İçimde ümitti dost bildiklerim,
Ne zaman yıkılıp yere düştüysem,
Bırakıp da gitti, dost bildiklerim.” diyerek, vefasız sahte dostlardan söz eder.

Sonuç olarak dostluk; insanı olgunlaştıran, yalnızlığını paylaşan, hatalarını törpüleyen ve kalbine huzur veren en kıymetli bağlardan biridir. Fakat unutulmamalıdır ki herkes iyi bir dost arar; fakat çoğu kimse nedense iyi bir dost olmayı düşünmez. Oysa hakiki dostluk, aramakla değil, olmaya talip olmakla başlar. İnsan, aradığı dostun özelliklerini önce kendi şahsında inşa etmelidir ki aradığı dostu bulabilsin! Çünkü gerçek dostluk, aradığı dostu bulmadan önce inşa edilen ve kazanılan bir değerdir.

Mevlânâ da hatasız bir dostun olamayacağına dikkat çekerek bize şöyle bir nasihatte bulunur:

“Yüzde ısrar etme, doksan da olur
İnsan dediğinde noksan da olur.
Sakın büyüklenme, elde neler var
Bir ben varım deme, yoksan da olur
Hatasız dost arayan dosttan da olur.”

ALINTI

Mangal Kültüründen Gelen Sıcaklık

Çocukluğumun geçtiği 1950-1960'lı yıllarda ısınma yolculuğumuz mangal kömürü ile başladı; ardından odun, kömür ve gaz sobaları geldi. O dönemlerde her biri birer sanat eseri olan pirinç mangallar, altlarındaki göz kamaştıran tepsilerle odanın başköşesinde yer alırdı. Ateş kor haline gelince mangal ortaya çekilir, çevresinde tatlı sohbetler eşliğinde közde pişen kahveler keyifle içilirdi. Evimizin bir odasında soba, iki odasında mangal, babaannemin odasında ise o eşsiz "tandır" vardı.

Tandırın Kurulumu ve "Tandır Kürsüsü"

Tandır, incelikli bir hazırlık gerektirirdi. Mangaldaki közlerin şiddeti azalınca, toprak bir çanağın içine külle desteklenen közler konur ve bu kap bakır bir tepsiyle tandırın altına yerleştirilirdi. Tandırın ana gövdesini "tandır kürsüsü" oluştururdu. Bu kürsü; yaklaşık 60-70 cm kenar uzunluğuna ve 50 cm yüksekliğe sahip, kare şeklinde ahşap bir sehpaydı.

Üzerine önce koruyucu bir örtü, onun üzerine de rengarenk basmalarla kaplanmış devasa bir yorgan serilirdi. Yorganın dört bir yanı kürsüden aşağı sarkar, çevresine "sap yastıklar" ve minderler dizilirdi. Kürsünün üzerine konan büyük tepsi ise hem bir çay masası hem de bir yemek sofrası görevini görürdü.

Aileyi Birleştiren Bir Kültür Mirası

Tandır, sadece bir ısınma aracı değil; ailenin kalbiydi. Mindere oturup ayaklar yorganın altına uzatıldığında, o sıcaklık tüm evi sarardı. Uzun kış gecelerinde, "Heket heket laklakoz biri sıçan biri boz" tekerlemesiyle başlayan ve günümüz dizi filmleri gibi gecelerce süren masallar anlatılırdı. Çocuklar masalın ve sıcağın etkisiyle uykuya dalarken; evin yaşlıları günü burada geçirir, aile sorunları göz göze, omuz omuza burada çözülürdü. Öğrenciler ödevlerini bu kürsünün üzerinde yapar, huzur bu sıcak yorganın altında filizlenirdi.

Günümüzle Bir Karşılaştırma

Bugün herkesin elinde bir telefonla ayrı odalara, ayrı köşelere çekildiği modern yaşamla kıyasladığımızda; aile bağlarının neden zayıfladığını ve sorumluluk duygusunun neden azaldığını daha iyi anlıyoruz. Tandır, bir nesli birbirine kenetleyen gerçek bir huzur düzeneğiydi.

Yazan: Edibe Aydın

CENAZE TÖRENİ YARIN

Merhume Nazan Erkal’ın cenazesi, 22 Ocak 2026 Perşembe günü, Öğle Namazına müteakiben Fatih Camii’nden kaldırılarak Edirnekapı Sakızağacı Şehitliği’ne defnedilecek.

AYDINLAR OCAĞI CAMİASINA BAŞSAĞLIĞI MESAJI

Haberalp yayın kurulu olarak;

Başta değerli hocamız ve Genel Başkanımız Prof. Dr. Mustafa E. Erkal olmak üzere; çocuklarına, yakınlarına, sevenlerine ve Aydınlar Ocağı Camiasına sabır ve başsağlığı diler, merhumeye Allah’tan rahmet; ruhunun şad, mekânının cennet olmasını niyaz ederiz.

Ziya Gökalp, Mümtaz Turhan, Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu, Erol Güngör gibi sosyolojide bayrak isimlerin son halkası olarak bilinen Prof. Dr. Orhan Türkdoğan, ardında Türk sosyolojisi ve Türk sosyo-iktisadi yapısı üzerine birçok eser bıraktı. Prof. Dr. Türkdoğan, 12 Eylül'ün ardından MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası'nda yargılanan isimler arasındaydı.

Çalışmalarından dolayı 1995 yılında Türkiye Yazarlar Birliği tarafından 'Yılın Kültür Adamı' seçilen Prof. Dr. Türkdoğan, 2022'de yakın dostu Turan Yazgan adına verilen 'Türk Dünyası Turan Yazgan Ödülü'ne layık görülmüştü.

Prof. Dr. Türkdoğan'ın cenazesi 2 Şubat'ta (bugün) ikindi namazını müteakip Eyüpsultan Camii'nde kılınacak cenaze namazının ardından son yolculuğuna uğurlanacak.

Prof. Dr. Orhan Türkdoğan'ın vefat haberinin ardından akademi, siyaset ve düşünce dünyasından birçok isim sosyal medyada başsağlığı mesajları paylaştı:

Boluluyum fakir bir ailenin kızı olarak zor şartlarda okudum öğretmen oldum.

İlk tayinim Malatya Pütürge’ye çıktı. Üç yıl dağ köyünde görev yaptım. Beni hayatımda görmediğim ve göremeyeceğim ilgi, alaka ve şefkatle bağırlarına bastılar.

Okulun küçük bir tek odalı lojmanına yerleştim ama bir gün bile orada yatmadım. Köyün merhamet meleği İmmihan Teyze ve yaşlı kocası Derviş Amca “Bizde kalacaksın, seni asla yalnız bırakmayız” dediler.

Evlatları oldum. Evin kızı oldum. Bildiğiniz bir evin kızı nasılsa aynen ben de öyleydim. Yedirdiler, içirdiler, hastalandılar, ağladılar, güldüler… bunların hepsini beraber yaşadık. Onlar yarım Türkçe ile bana ana baba oldular. Ben de yarım Kürtçe ile onlara sırdaş oldum yoldaş oldum….

Üç yılın sonunda tayinim memleketime Bolu’ya çıktı. Ayrılığımız ağıtlarla, gözyaşlarıyla oldu. Bolu’ya yuva kurdum evlendim. İmmihan Anama davetiye gönderdim. Davetiyeye çeyrek altını bantlamış bana gönderdi. Ailem şok oldu. “Bu nasıl vefa? Bizim buralarda pek görmediğimiz şey” dediler. Çok ama çok duygulandım.

Bir zaman sonra oğluma hamile kaldım. İmmihan Ana’ya telefon açtım söyledim. Havalara uçtu zılgıt çekti. “Torunum olacak” dedi. “Söz ver torunumun 40’ı çıkar çıkmaz Pütürge’ye geleceksin, tamam mı?” dedi “Söz” dedim.

Bir gün aradım “Kızım yanımda, rahatsızım sesim çıkmıyor. Ben kızıma söyleyeceğim, o da sana mesaj atacak.” dedi “Tamam” dedim.

Hamileliğim süresince yazdım “Çok iyiyim. Biraz rahatsızım ama önemli bir şeyim yok.” Sürekli yazdım hep güzel cevaplar aldım. Oğlum doğdu. 20 günlük oldu. Adını Bolulu babam Ahmet ile Pütürgeli Derviş Babamın adı olan Ahmet Derviş koydum…

Bu kez görüntülü arayayım İmmihan Ninesine torununu göstereyim dedim. Görüntüde genç bir kadın. “İmmihan Ana” dedim. “Kaybettik” dedi. Yıkıldım. “Nasıl, ne zaman?” dedim “4 ay oldu” dedi. “Ben aylardır kiminle yazıştım peki?” dedim. Kızı, “Anam Züleyha hamile, hastalığımı, perişan olduğumu sakın söylemeyin. Üzülür hamileliğine çocuğuna zarar gelir. Ben yazıyormuş gibi yapın. Ölürsem de doğum yapana kadar gizleyin.

Bir gün buraya gelirse mezarımın taşına elindeki tebeşşirle ben geldim yazsın yeter.” dedi.

Ya Rabbim! Bu nasıl bir metanet, bu nasıl bir şefkat, bu nasıl bir azamet!

Pütürge’nin kızı olmuş Züleyha öğretmen bu Dar-ul Rıfat olan topraklar senin memleketin. Acılar, zorluklar, gurbet yolları beklemiş anaların ayak izleriyle doludur Pütürge..

Bu insanlar yürekte iz bırakır..

Gönülde söz bırakır.

Ardından köz bırakır…

İşte böyle bir yaşam hikayesi dostlar..

Bir ay önce kaleme alayım dedim. “Züleyha Öğretmen evladına süt veriyor belki üzülür zarar verir” dedim. Boşluğuma geldi telefonunu kaydetmedim, kayboldu.

Eğer bu satırları okur irtibata geçerse İmmihan Ana’nın mezarına ben de gideceğim…

Ana karnında bir bebeğe zarar gelmesin diye, hastalığını, acısını ve ölümünü bile gizleyip bağrına basan -Kürt, Türk farketmez- toprağımın tüm analarının ayaklarından öpüyorum.

Ömür boyu yollarınız İmmihan Analarla Derviş Amcalarla kesişsin!

Rahmetli babaannem pirinç ayıklıyordu.

Bir tane yere düştü.

Babaannem eğildi, aramaya başladı.

Sağa bakıyor, sola bakıyor, bulmaya çalışıyordu.

Çocukluk işte,

-Aman babaanne’ dedim.

-Bir pirinç tanesi için bu kadar çaba harcamaya, yorulmaya değer mi?’

Rahmetli, ilk defa sertleşti bana karşı, öfkeyle doğruldu.

-Sen oturduğun yerden ahkâm kesiyorsun’ dedi.

-Hiç pirinç üretilirken gördün mü?

İnsanlar ne kadar zorluk çekiyorlar.

Bir pirinç tanesinde kaç insanın göz nuru, alınteri, emeği, çilesi var, biliyor musun?’

Utancımdan kıpkırmızı olmuştum.

Aradan yıllar geçti.

Hukuk Fakültesi’nde öğrenciyim.

Alain'in propos’larını okuyorum.

Birden irkildim.

Babaannemi hatırladım.

Alain, bir insan yerde bir iğne görüp de eğilip almazsa, bütün uygarlığa ihanet etmiş olur diyordu.

İlave ediyordu:

-Bir iğnenin üretiminde binlerce insanın alınteri, göz nuru, el emeği vardır.

On dokuz yıl evveldi.

Stockholm'e gitmiştim.

Bir otele indim.

Geceydi.

Sabahleyin, tıraş olmak için lavaboya gittiğimde, aynanın yanında ilginç bir not gördüm.

‘Lütfen tıraştan sonra jiletinizi çöpe atmayın. Yanda bir kutu var oraya bırakın. Bir tek jiletle dahi olsa, İsveç çelik sanayisine yardımcı olun’ diyordu.

Doğrusu, hayretler içinde kaldım.

Çocukluğumdan beri çelik eşya denince akla İsveç çeliği gelir, birçok eşya üzerinde ‘İsveç çeliğinden yapılmıştır’ diye yazardı.

İşte o ülke, kullanılmış bir tek ufacık jiletin bile çöpe gitmesini istemiyor, ona sahip çıkıyor, gelen turistlere rica yollu uyarıda bulunuyordu.

İsviçre'de zaman zaman, belli periyotlarda radyolar, televizyonlar bir duyuru yapar.

-Şu tarihte, şu saatte, adamlarımız gelecek. Siz lütfen hazırlığınızı yapın.

Okumadığınız, ilgilenmediğiniz, kullanmadığınız ne kadar kitap, dergi, gazete varsa, kâğıt, ambalaj, kutu varsa, bir ilaç prospektüsü dahi olsa,

kapının önüne koyun.

İsviçre'nin kalkınmasına yardımcı olun.

Fazla ağaç ziyanına engel olun...

Çocuklarda intikam alma yeteneği kendiliğinden gelişirken, affetme yeteneği kendiliğinden gelişmiyor. Bir arkadaşımızla kavga ettiğimizi ve sonra onu affettiğimizi çocuklarımız görmediyse kolay kolay affetmeyi öğrenemiyorlar. Bu yüzden affetmeyi öğrenmek, okuma ve matematik öğrenmek kadar önemlidir.

Bir insanın fiziksel olarak çok uzun süre öfkeli kalamayacağı bir gerçektir. Bedenimiz bu öfkenin oluşturduğu duygu yoğunluğunu sonsuza kadar destekleyemez. On beş dakikadan daha fazla öfkeli kalamayız. Fiziksel sebeplerle ara vermek zorundayız. Bedenimiz bir nişancının silahını doldurması gibi, öfke kimyasallarını da yeniden toplamak zorundadır.

Bu açıdan sabır çok önemlidir. “Allah, sabredenlerle beraberdir”(Bakara 153). Unutmamak gerekir: Pek çok vahşi suçlar ve cinayetler öfke patlaması esnasında meydana gelir. Biraz sabredebilsek ve kendimizi kontrol edebilsek yıkıcı hiçbir şey yaşamamış olacağız.

George Herbert şu sözünü çok seviyorum: “İyi yaşamak en iyi intikamdır.” İyi yaşamaya odaklanın. Hayatınızdan zevk aldığınızda, kendiliğinizden bağışlama eğiliminde olursunuz.

Marcus Aurelius diyor ki: "İntikam almanın en iyi yolu intikam alınacak kişiye benzememektir."

Affetmek, kendimize yaptığımız bir iyiliktir. Affettiğimiz zaman bizim ve dünyamızın daha iyi olacağını unutmayalım.

Marcus AURELIUS’un şu sözleri kulağımıza küpe olsun: “Çok yakında tüm insanlar küle veya iskelete dönüşecek. İsimleri bile kalmayacak. Hayatta onca onurlandırdığımız her şey boş, çürümüş ve önemsizdir. Her şeyin, var olanların ve olacakların ne kadar çabuk yitip gittiğini sık sık düşün. Bu gerçeklere rağmen, böbürlenen, şikayet eden, feryat eden, intikam peşinde koşan, kendini boş yere perişan eden kimseye akıllı diyebilir miyiz? “

Sanki dertlerimiz çok büyükmüş ve çok uzun sürecekmiş….

Kaynaklar

• AURELIUS, Marcus. Kendime Düşünceler, çev.Y. Emre Ceren, İş Bankası Yayınları, İstanbul, 2023, s. 49.

• HALLOWELLl, Edward, Affetmek Üzerine, çev. Elif Subaş, Dharma Yayınları, İstanbul, 2005.

• ÖZKAN, Zülfikar, Beynin Mutluluğa Ayarlanması, Pozitif Yayınları, İstanbul, 2021

Zülfikar ÖZKAN

Doğru dürüst yolu olmayan ve mevcut yolların hata kabül etmediği dağ eteğindeki köylerde ve dağ zirvelerindeki yaylalarda zorlu şartlarda yaşayan insanlara birde ayı ve domuzlar musallat olmaktadır !

Son zamanlarda insanlara ve evcil hayvanlara ayı saldırıları artmıştır ve kimi saldırılar ölümle sonuçlanmıştır !

Doğu Karadeniz bölgesinde yaşayan orman köylüleri konuya bir çözüm bulunmasını istemektedir !

Eyy ayının sahibi benim diyenler !

Ey ayıma dokunma diyenler !

Ey ayıma dokunursan bedelini ödersin diyenler !

Herkes ayısına ve domuzuna sahip çıksın yada ayısının ve domuzunun insanlara verdiği zararın bedelini ödesin !

TINLAMAZ

 İsa Cebeci                                                                                 
                                                                                                                               

Sabri Şenel, bu tür ziyaretlerin maziyi hayırla yad etmeye vesile olduğunu belirterek, geleneksel değerlere olan saygısını dile getirdi. Ayrıca, “Ne mutlu dost kapısı tıklayanlara!” ifadesiyle dostluğun ve geleneksel değerlerin önemine vurgu yaparak, bu nazik ziyaret için Zeki Revi bey’e teşekkür etti.

Örneğin, dağdan akan suyu düşününüz.....

En az direnç gösteren yolu seçer akmak için.

Yani önüne bir kaya çıkacak olursa vazgeçmez yolundan ama onunla uğraşmaz, kayayla mücadele etmez, etrafından dolaşıp devam eder akmaya.....

Suyun bu doğasından alınan ilhamla şöyle der

Sufiler:

“Seninle uğraşan hiç kimseyle uğraşma, eğer uğraşırsan onunla aynı yerde kalırsın.

Etrafından dolanıp devam et yoluna.”                                    

Diyelim ki dağdan akan su önüne çıkan kayanın etrafından dolaşamayacak bir yola denk geldi.....

O zaman ne yapar?

Birikip, çoğalıp üstünden aşar.

Yok eğer bu da olmuyorsa,

Sabırla kayayı damla damla delmeye başlar.

Kayayı delmeyi başaran suyun kuvveti değildir, tabii ki, damlaların sürekliliğidir ki buna da “sabır” derler.

Sabretmek” hiçbir şey yapmadan oturmak değildir.....

“Sabır dikenin içinde gülü, gecenin içinde gündüzü hayal edebilmektir.” der  Şems-i Tebrizi.

Suyun doğası imkansızın bile başarılabileceğini, bunun için sabırlı ve istikrarlı olduğunu öğretir.  

Kayayı delen su elbette yine yoluna devam eder.

Su hep akar ve çalışır.

Bilir ki aktıkça temizlenir.

Bazen dere kenarlarında su birikintileri oluşur, akmayan su bulanır, çamurlaşmaya başlar!

Üzerine pislik birikir ve Sufiler bu yüzden derler ki:

“Sen su gibi sürekli ak!

Her daim yenilen!

Her gün yenilen!

İki günün aynı olmasın hep ilerle!

Dünü dünde bırak yeni şeyler öğren!”

Örneğin, su değişimden hiç korkmaz.....

Ama insanlar değişimi sevdiklerini söyleseler de aslında bundan çok korkarlar.....

Su, “değişimi” ne de güzel anlatır.

Bazen yağmur olur,

Bazen kar olur,

Bazen buz olur,

Bazen buhar olur....

Buhar olduğunda çıkar gökyüzüne, yağmur olup, kar olup, yine iner yere.❄️❄️❄️                 

Ayrıca su uyumludur.

Çay bardağına koyduğunda çay bardağının şeklini alır, kovaya koyduğunda kovanın.🥃

Sürekli bulunduğu yere uyumlanır ama doğası da hiç değişmez....

Her yere her şeye uyum sağlar.....

Unutma ki dünyada her zaman doğaya uyum sağlayanlar hayatta kalır.

Uyum sağlayanlar esnektir çünkü.

Değişime direnenler ise katıdırlar...

Fırtına en sert en güçlü ağaçları devirir ama esnek fidanlara, otlara hiçbir şey yapamaz.

O yüzden esnek olanlar, uyum sağlayanlar hayatta kalır. 

Aynı zamanda akışa teslim olur.

Teslimiyet içindedir.

Bu teslimiyet boyun eğmek değildir.

Çünkü bilir ki bütün dereler eninde sonunda büyük denizlere, okyanuslara akar.

Elinden geleni yaptıktan sonra hayatın akışına teslim olmaktır bu.   ☝️                                  

Su berraktır,

Şeffaftır.

Olduğu gibidir yani.

Paylaşımcıdır.....

Hep besleyicidir.

İnsanları, hayvanları, doğayı besler. ..

Hayatı başlatandır ve sürekli üretendir.....

Su olan her yerde bitkiler vardır, hayvanlar vardır, insanlar vardır, hayat vardır.

İşte suyun bu yapısından dolayı Sufiler birbirlerine

“SU GİBİ AZİZ OL” derler...

  “Sağlıcakla kalınız”

Anafartalar’daki büroma birgün Mustafa Çalık geldi. Hemen dirayet ve bilgisi dikkatimi çekti. Ülkücüleri eylemden kültürel çalışmaya yöneltmeye çalışan gençlik liderlerinden biriydi. Sonra profesör olan Mümtaz’er Türköne, Naci Bostancı, Vedat Bilgin, Senail Özkan, Kemal Görmez, Mehmet Öz… Ve o zaman gencecik bir ülkücü olan Rubil Gökdemir yakın arkadaştılar. Rubil Gökdemir bugün Demokratik Değişim Hareketi’ne öncülük ediyor.

DOKTORA TEZİ

Mustafa Çalık 1989’da “Türkiye Günlüğü” dergisini ve “Cedit Yayınevi”ni kurdu. Üç ayda bir yayınlanan “Türkiye Günlüğü”, bütün tarihimizde yayınlanmış en yüksek akademik ve entelektüel kalitede dergilerden biridir.

Evet hamasi ve siyasi değil, akademik ve entelektüel...

Böyle bir dergiyi enerjisiyle ufkuyla ancak Mustafa Çalık çıkarabilirdi.

Çalık, 1992’de “MHP Hareketi, Kaynakları Gelişimi, 1965-1980” konulu doktora tezini tamamladı. Tez hocalarının Ergun Özbudun, Ahmet N. Yücekök ve Oya Araslı olması, yüksek kalitesi hakkında bir fikir verir.

Sosyoloji ve siyaset bilimi metotlarıyla yapılmış bir araştırmadır. Çalık kitap olarak yayınlanan bu doktora tezinde Alexis de Tocqueville, Duverger, Sartory, Huntington, Eisenstadt gibi Batılı siyaset bilimcilere atıflar yapar. Milliyetçi akademisyen ve düşünürlerimizden en çok atıf yaptığı iki isim, Mümtaz Turhan ve Erol Güngör’dür. Turhan, Güngör ve Başgil benim de düşünce dünyamın mimarlarından üçüdür.

Güngör’ün “sosyologlar çizgisi” dediği milliyetçilik anlayışı, Çalık’ın milliyetçiliğinin de temelini oluşturur.

KENAR’DAN MERKEZ’E

Çalık kitabında, Gümüşhane’de bine yakın sayıda MHP’lilerle ‘derinlemesine mülakat’ metoduyla görüşmeler yaparak “neden ve ne suretle MHP’li yahut milliyetçi-ülkücü oldunuz?” sorusunun cevabını araştırır. Merhum Türkeş’i “gayet otoriter, ciddi ve çok erkek adam” olarak görmeleri, komünizmle onun başa çıkacağını düşünmeleri önemli bir motivasyondur. m(s. 132 vd.)

Tabanda sosyolojik anlamda kenar’ın merkez’e, geleneğin moderniteye tepkisi ve mitolojik unsurlarla pederşahi otorite anlayışı önemlidir “Hiyerarşik bir otoriterlik ve tavizsiz bir disiplin kültü” vardır. “Meşruiyetin kaynağı hukuk ve nizama değil, temel ‘değerler’ ve siyasi ideolojiye dayandırılmıştır.” Çalık, MHP kültürünün bu yönlerini anlatırken, sol tarafından “faşizm” diye nitelenmesinin yanlış olduğunu da izah eder. (s. 201-206)

Bu otorite anlayışı, bizde hemen bütün ana akımlarda vardır. Bir yanda “devrim”in, diğer yanda “dava”nın hukuktan üstün görülmesi, hukukun devrim ya da dava yönünde araçsallaştırılması…

Çalık bu konuda İttihat ve Terakki ile Tek Parti geleneklerini hatırlatır kitabında.

SİYASET VE FİKİR

Türkiye’deki bütün ana akımlar, aynı siyasi kültürün ve aynı sosyo-ekonomik safhanın çeşitli tezahürleridir. İşte, 21. Yüzyıldayız, hala hukuk siyasetin elindeki bir araçtır!

Fikirlerin de siyasette araç haline getirilmesi, entelektüel ve akademik seviye kaybına sebep oldu. Artık ne İslamcılarda Sait Halim ne milliyetçilerde Mümtaz Turhan ne de devrimcilerde Niyazi Berkes var.
Erol Güngör hocamın, kafasını parti disiplinine teslim eden akademisyenleri, entelektüelleri eleştiren elli yıl önce yazdığı şu satırlar bütün hareketlere bir uyarıdır:

“Aramızdan politika hayatına giren ve bir parti mensubu olan meslektaşlarımızla çok defa aramızın açılmasında bu tavır farkının önemli rolü vardır. Yahya Kemal’in hatıralarını okuyanlar, Ziya Gökalp gibi âlim ve faziletli bir insanın bile İttihat ve Terakki fırkasındaki rolü yüzünden bazen nasıl zihin esnekliğini kaybettiğini, hatalı yolda ısrar ettiğini görürler.” (Sosyal Meseleler ve Aydınlar, Ötüken, s. 374)

Mustafa Çalık, bağımsız bir milliyetçi aydındı, kendi yorumlarının sahibiydi. Hür vicdanıyla konuşur ve yazardı. Vefatı bütün Türkiye için ‘hür düşüncenin kaybı’ oldu. Daha yazabileceği, söyleyebileceği çok şey vardı.

Aziz Kardeşim Mustafa, sana Allah’tan rahmet diliyorum, mekânın cennet olsun. Yazdığın, yayınladığın eserlerin okuyucusu bol olsun, inşallah.

Taha AKYOL - Karar

Türkiye Günlüğü Dergisi Genel Yayın Yönetmeni de olan Dr. Mustafa Çalık’ın cenazesinin ne zaman defnedileceği ilerleyen saatlerde belli olacak.

Çalık sosyal medya hesabından 26 Eylül tarihli paylaşımında "Muhtemelen bu sizlerle son hasbihâlim ve muhaberem olmuş olabilir; zîrâ, 2022'nin Kasım ayı ortalarında hastalığımın (kanser) nüksetmesinden sonra her ne kadar inişli çıkışlı bir süreç yaşadıysam da şu an itibariyle malûm illetin 4. safhasında bulunuyorum. Umûmî vaziyetim eskilerin tâbiriyle "hızla vahâmete doğru seyrediyor" değil; hekimlerimiz de henüz ümitlerini kesmiş değiller, ama mevcut hâlimin çok kritik olduğunu onlar da söylüyorlar. Elbette ki, İmam Ma'türîdî'nin ifâdesiyle insanı ölümden koruyan tedbir değil, esasen "ecel"idir. Buna da inanıyorum; "yatan ölmez yeten ölür" darbımeselinin doğruluğu ve hikmetine de; lâkin bütün bunları son âna kadar mükellef tutulduğumuz "tedbir" ve modern tıbba duyduğum saygının karşısına da koyamıyorum." ifadelerini kullanmıştı.

Dr. Mustafa Çalık kimdir?

1956 yılında Gümüşhane Çalık köyünde doğdu. İlk ve orta öğrenimini, Gümüşhane’de tamamladı. 1972 yılında Türk Ülkücüler Teşkilatı Gümüşhane Şubesi’nin Denetleme Kurulu’nda bulundu. 1975’de Elmadağ MHP İlçe Gençlik Kolları Başkanlığı’na seçildi. 1977’de Ülkü Ocakları Genel Merkez Yönetim Kurulu’na seçildi. Propaganda Masası sorumluluğuna getirildi. 1978-1979 yıllarında MHP Araştırma Merkezi ve Parti Okulu’nda vazife yaptı. 1978 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden mezun oldu.

12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra bir grup arkadaşıyla beraber, Yeni Sözcü dergisinin kuruluşunda bulundu. Fazıl Mustafa müstearıyla köşe yazıları yazdı. 1983’te Hamle dergisinin çıkışına katkıda bulundu. Müstear isimle bu derginin yazar kadrosunda yer aldı. 1980 yılında Uzman Yardımcısı olarak çalışmaya başladığı Devlet Planlama Teşkilatı’nda 1984’de uzman oldu. 1985-1987 yılları arasında ABD’de Denver Üniversitesi’ne bağlı Milletlerarası Çalışmalar Lisansüstü Okulu (GSIS)’da milletlerarası politika master’i yaptı. 1989 yılına kadar DPT’de çalıştı. Aynı yıl görevinden istifa ederek, bir grup arkadaşıyla birlikte Türkiye Günlüğü dergisini yayınlamaya başladı. 1981 yılında SBF’de başladığı siyaset ilmi doktorasını, ‘MHP Hareketi’nin Siyasi Sosyolojik ve Kültürel Kaynakları’ başlıklı bir tez savunarak, 1992 yılında tamamladı. 1983-1984 ders yılında Ankara ve Hacettepe üniversitelerinin muhtelif bölümlerinde Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi dersleri verdi.

1996-1997 ders yılında Hoca Ahmet Yesevi Türk-Kazak Üniversitesi’nde ‘Değişim ve Yenileşme Tarihimizin Temel Problemleri’ başlıklı lisansüstü bir ders okuttu. Halen Türkiye Günlüğü dergisinin Genel Yayın Müdürlüğü’nü yapıyor. Türk Ocakları Yüksek Hars Heyeti azalığı yaptı. 18 Nisan 1999 genel seçimlerinde MHP’den Gümüşhane (ikinci sıra) milletvekili adayı oldu ve az bir oy farkıyla seçilemedi. Yeni Ufuk (1997) ve Ayyıldız (1999) ve Bugün (2006) gazetelerinde köşe yazarlığı yaptı. Bir ara BBP Genel Başkan Yardımcılığı görevinde bulundu.

Akademik çalışma sahası, siyasî kültür ve siyasî sosyoloji çerçevesinde bilhassa Türk siyasî hayatı ve siyasî kurumlar alt dalıdır.

Halen Türkiye Günlüğü dergisinin Genel Yayın Müdürlüğü’nü ve kendi kurduğu Cedit Neşriyât’ın editörlüğünü yürütmektedir. Bunun dışında doğduğu köyde orta ölçekli hayvancılık yapmaktadır.

Kaynaklar
Hallowell, Edward, Affetmek Üzerine, çev. Elif Subaş, Dharma Yayınları, İstanbul, 2005. 
Özkan, Zülfikar, AYRILAMAZSINIZ, Ailede Huzurlu Yaşam Önerileri, Hayat Yayınları. İstanbul. 2015.

Bir sevda uğruna vatan toprağının bağrına düşen şehitler kervanına bir yenisi daha eklenmiştir. Vatanı savunmak bir çakıl taşını toprağını doğasını korumaktır.

İşte bu yüce duygularla çocukluk döneminde hayalini kurduğu ekmek kavgası için çıktığı Avrupa’da gurbet ellerinde sıla hasreti ile hep bu hayali kurdu. Emekli olunca yılların birikimi kazancının büyük bölümünü fidan yetiştirmeye harcayarak 20 yıla yakın bir sürede bozkırı yeşertmiştir. Hem bedenen hem de mesaisini vererek binbir zahmet çile çekerek büyük bir çaba ortaya koymuştur.

Örneğine az rastlanır bir aşkla şevkle adeta fidanlarla yattı, kalktı. Büyük bir emek verdi. Bu dünyada cennet bahçeleri gibi yemyeşil bir orman kurdu.

Kaderin cilvesi suladığı fidanlar yazın kurak geçen mevsim ve etrafta kuruyan otların hangi sebepten çıktığı belli olmayan nedenden dolayı tutuşması ve yangının ani gelişmesi nedeniyle canhıraş söndürme yaparken yanarak hakka yürüdü.

Otlar küçük ve büyük baş hayvanların yayılması otlatmasıyla tüketilseydi hem et ve süte dönüşür hem de yangının büyümesine sebep olmazdı!

Evet dağlar meralar hayvan bekliyor. Cefakar vefakâr amcamızın yanmış bedenine daha sonra ulaşıldı. Bu ulvi kutlu çaba her türlü saygı ve takdire layıktır. Bu toprakları vatan yapan muhteşem asil bir duygudur. Kuru kuru vatan sevgisi olmaz vatan sevgisi imandandır.

Vatan sadece cephelerde asker veya güvenlik üniformasıyla savunulmaz. Her millet evladı çocukluktan son nefese kadar vatan savunması yapmak milli, dini ve insani bir görevdir.

Bu yüce duygu ve çaba bir milli insani bilinç olarak mutlaka evlatlarımıza eğitimle sosyal ve milli sorumluluk olarak verilmelidir. Her yıl erozyonla vb. doğal felaketlerle topraklarımız denizlere taşınıyor.

Orman varlığı ve yeşil doğayı erozyonu önleyerek vatan savunması yapılır. Vatan savunması doğa ve çevreyi koruma bilincini geliştirmek hassasiyetleri artırmakla mümkündür.

Bu örnek çabayı alkışlıyor tüm insanlara özellikle Gümüşhaneli hemşerilerimize örnek olmasını diliyoruz. Okullardan çocukların gençlerin Ömer Bulut amcanın kabrini ziyaret ederek onu örnek rol model alınmasını emsal çabaların artmasına katkı yapılması gerekir.

80 yaklaşan yaşında istirahat etmeyip kendini doğaya adaması takdire şayandır. Onun manevi hatırasına evlatlarına sembolik olarak ödül verilmesi marifetin iltifata mazhar olmasıdır.

Ömer Bulut’un resmen de şehit olarak ilan edilmesini onun manevi mirasına saygı ve vefanın gereği olarak görüyoruz. Yeni Ömer Bulut’lar çıkması için devletimizden, Sayın valimiz, kaymakamımız ve yetkililerden bunu bekliyoruz.

Onun her yıl ölüm yıl dönümü vb. sebeplerle sosyal aktivitelerle anılması orman varlığı yeşil doğa ağaçlandırma bilincinin geliştirilmesine katkı olarak bir fırsat görüyoruz.

Çevreye, ormana, doğaya sahip çıkmak vatana sahip çıkmaktır. Dağlarımız meralarımız çölleşmesin orman aynı zamanda yağmur su berekettir serinlik oksijen nefestir hayattır.

Ekolojik dengenin ebedi kılınması diğer canlı hayvan türlerine hayat hakkı tanımaktır. İnsanın bu çabası üzerimizden rızıklanan diğer insan hayvan ve her türlü canlının yaşamasına imkan sağlanmaktır.

Bu İnsan olmanın mümin vasfının bu milletin evladı olmanın gereğidir. Bayraklı tepe bir anıt mezar tesis ister. Bu konuda gönüllü anıt mezar yapmak isteyenlerin var olduğu haberini aldık.

Hayırsever kişiler ilgilerle temas kurup Ömer Bulut amcanın aziz ruhu burada ölümsüzleşmelidir. O’na vefa göstermek boynumuzun borcu olmalı.

Kendisine tüm şehit ve gazilerimize Allahtan rahmet diliyoruz.

Sabri ŞENEL – 2ç11ç2023 / İstanbul-Ümraniye

Hasan Külünk, doğuştan ve ailesinden gelen liderlik vasfıyla bu mücadelede hep ön safta oldu. Derneklerde görev aldı, her aldığı görevde başarılı oldu.

1977 yıllarında, mensubu olduğumuz siyasi partiyi, bizce onun misyonuna uymayan, İslâmı dejenere etmek isteyen bir tarikatın ele geçirmek istediğini hissettik. Bu konuda uzun süre, Türkiye ve Türklük için tehlike olan akımları bilen kültür adamlarıyla kapalı toplantılar yaptık. Bu toplantılarımızın en genç üyesi Hasan Külünk’tü. Sonunda Türk-İslam Ülküsünü tavizsiz savunacak, gençliğin ve milletin gözünü açıp, onlara yol gösterecek bir siyasî dergi çıkarmağa karar verdik. Karar verdik ama, derginin matbaa ve dağıtım işi çok zordu. Külünk hem yazı işleri müdürlüğünü, hem de bu işi gönüllü yüklendi. O zamanlar neşredilen dergilerin, teknik olarak en kalitelisini meydana getirdi. Belki Türkiye’yi defalarca dolaştı, yoruldum, bıktım demedi. Daha ilk sayısında büyük bir tiraja ulaşan, fakat fincancı katırlarını ürküten ÜLKÜCÜ KADRO dergisi, siyasî baskılar sebebiyle ancak 17 sayı yayınlanabildi. Fakat maksat hasıl olmuş, M.H.P.’yi ele geçirmek isteyenlerin ipliği pazara çıkmıştı. Fazla tutunamadan çekilip, kendi kubbelerinin altına sığındılar. Belki hâlâ fırsat bekliyorlardır(!).

Hasan Külünk, bu hengâme arasında okulunu bitirdi ve mühendis oldu. Askere yedek subay olarak gitti. Döndü, mesleğiyle ilgili bazı kurumlarda çalıştı. Daha sonraları doktor olan iki kardeşiyle şifa dağıtan ERDEM hastaneler zincirini kurdu. O her çalışmasında başarılı oldu.

Hasan Külünk’ün üç sevdası vardır: Allah sevgisi, Ailesi ve vatan sevgisi. Bu meziyetler ona, tanıdığım zaman saygı duyduğum rahmetli babasından ve ailesinden mirastır. Bu konuda hiç şüphem yok.

YAZAR VE ŞAİRLİĞİ

Yazı hayatına amatörce Ülkücü Kadro dergisinde başladı diyebiliriz. Fakat hayatın zorlukları devam etmesine izin vermedi. Yıllar sonra, nispeten huzura kavuşunca, yazı ve şiir hayatına müthiş bir giriş yaptı. Zaten çok okuyan, hayat tecrübesi akranlarına göre çok ileride olan birisi idi. Bu birikim onun kısa sürede, hayat tecrübelerini aktardığı, okuyana çığırlar açan bilgiler, bir çeşit nasihat veren kitaplar yazmasına, her Türkün içinde olan şair ruhunun şiir olarak yazıya dökülmesine yol açtı.

KÜLÜNK’ÜN ŞİİRLERİ

Önce şiir nedir, onu bir tarif etmeğe çalışalım. Şöyle bir tarif doğru mudur acaba? Şiir aklın ve ruhun bulunduğu noktadır. Şöyle de denir: Beynin ve kalbin buluştuğu bir mucizedir. Beyin, alınan bilgileri, görgüleri, tecrübeleri toplar ve şaire bunları sunar. Şair kalbine danışır; eğer onda hoş bir sıcaklık, bir rahatlama olursa şiir başarılmış demektir. Kalp umursamaz, sadece kan pompalarsa yazılan manzume, manzum yazı olur. Ben şiiri böyle düşünüyorum.

Bizim edebiyatımız Tanzimat’a kadar şiir edebiyatıdır dersek zannederim yanılmış olmayız. Hikâye ve roman o tarihlerden sonra, önce tercümeler, daha sonra telifler olarak hayatımıza girdi. Şiir ise halk ozanları vasıtası ile binlerce yıldır Türk insanın düşüncelerini, inançlarını arzu ve aşklarını günümüze kadar taşıdı. Hasan Külünk, bu zengin mirasın yeni bir temsilcisi olarak çıktı milletimizin önüne. Onda Allah, vatan, insan sevgisi, tabiata karşı hayranlık, tarihimize gururla bakış hep ön sıradadır. Elbette gittiği Mekke ve Medine’de kaleme aldığı şiirler onun duygularının yüksekliğini gösteriyor.

O bir İstanbul çocuğu. Doğduğu İstanbul’a âşık olmuş. Hangimiz olmadık? Hepimiz biliriz: Yahya KEMÂL’de bir İstanbul âşığı idi:

“Sana dün bir tepeden baktım âziz İstanbul

Görmediğim, gezmediğim sevmediğim hiçbir yer

Ömrüm oldukça gönül tahtıma rahatça kurul

Sade bir semtini sevmek bile bir ömre bedel,”

Diye başlayan bir şiiri vardır. Külünk de İstanbul’u, ve gezdiği yerleri aynı heyecan ve aynı gurur ile şiirleştirmiş.

Şairlerin olmazsa olmazı AŞK’ı yazarken, Yunus’un Tapduk Emre’ye, Mevlâna’nın Tebriz’li Şems’e baktığı gibi bakmış ona.

Şiirlerinde bir tarza bağlı kalmamış. Bazıları klâsik Türk vezninde, bazıları serbest vezin, bazıları Cumhuriyet sonrası hece vezninde. Bazısı bir kıta ile ders veriyor, bazısı sizi alıp peygamberimizin huzuruna götürüyor…

Tanıdığım Hasan Külünk’ün burada durmayacağını biliyorum. O sanatını çok daha ileriye götürecek, Türk edebiyatında daha güzel bir noktaya gelecektir. Bana, onu sadece tebrik etmek düşer…

ŞİİRLERİNDEN ÖRNEKLER

Şairin elimde üç şiir kitabı var. Bu kitaplardan bazı alıntıları okuyuculara aktarmak istiyorum. Bu satırlar bazen bir şiirin bir kıtası olabiliyor. Şiirin adını da göstereceğim:

“Bizim Sevdamız”dan

Biz sevdayı vatan sevmek belledik,

Özünden, gözünden âlâ sayardık.

Soyumuzdan böyle haller topladık,

Haz ile naz ile biat eyledik.

“Kurt Balası” ndan

Hayy’dan şerbet içenin

Müşterektir duası

Türk’e kefen biçenin

Haktan gele cezası.

“Aşk” şiirinden

Yüce Mevla sanatından böcek, çiçek,

Ve insanı yaratmıştır özenerek.

Servet odur, cümle âlemi gezerek,

Eserde Mevla’yı görmek hissetmek.

“Sabahın sihri” den

Boynumu bükerek geldim kapına

Aşkımla, sevdamla teslimim sana,

Yolumu gözleyen ulu Rahman’a

Rükûda secdede yetiver gitsin.

“Neye Kaldık” dan

Bir zaman aşk ile meydanlarda gürledik,

Ufuklardan Semerkant, Buhara’yı dinledik,

Usulü erkân ile daim söyledik,

Şimdi akbaba sürüsüyle avunur olduk.

“Aşk İle”

Kaldır başın gökyüzüne aşk ile,

Aç ellerin eşlik etsin bülbüle,

Arz-ı dua kapıları açıktır,

Vatan için, millet için meşk ile.

“Ey Vatan” dan

Ey vatan artık gözyaşın akmasın

Çünkü sen benim ruhum, öz davamsın.

Korkak gözler dönüp sana bakmasın,

Yürekleri sindiren has havamsın.

“Gülsün Efendim”den

Bir defa hu diyen gülsün efendim,

Aşk budur demeği bilsin efendim,

Kavgadan nizadan uzakta durup,

Sulhta kurtuluşu bulsun efendim.

“Neresindeyim?” şiirinden

Ben bu coğrafyanın neresindeyim?

Hem kalbinde, hem ruhunda köleyim,

Can verdim, kan verdim, ömür tükettim,

Burda doğdum, burada mutlu öleyim.

Ben bu coğrafyanın neresindeyim?

Hem gamında hem de gülüşündeyim,

İzledim gözledim nice sabrettim,

Sefasını cefasını seveyim.

Ben bu coğrafyanın neresindeyim?

Çatısı bacası sinesindeyim,

Çalıştım didindim çok gayret ettim,

Coştuğunu, koştuğunu göreyim.

“Semerkant’tan Bosna’ya” dan

Yıllar önce kalkıp Orta Asya’dan,

Kâinatı doya doya dolaştık,

Hak söyledik hak yaşadık korkmadan,

Her arzuya koşa koşa ulaştık.

Bir doğuya bir batıya durmadan,

Ülkeleri saya saya savaştık,

Mazlum sevdik, zalim dövdük yılmadan

Gönüllere seve seve taht kurduk.

“Hakk’a Sarıl”dan

Dünyanın düzenini ben kurmadım,

Yanana sönene hesap vereyim.

Ne düşene ne küsene vurmadım,

Ölçene tartana hesap vereyim.

Ey Türkoğlu titre ve kendine dön,

Orda felâh orda huzur dileyim,

Arıyorsan çıkış yolu doğru yön,

Kıbleye dön, Hakk’a sarıl diyeyim.

“Kızıl Elma” dan

Nar düştü Orta Asya’ya,

Döndük kızıl elmaya

Bazen atlı, bazen yaya,

Yürüdük kızıl elmaya.

İlân ettik tüm dünyaya,

Yöneldik kızıl elmaya,

Ne gitmeye ne durmaya,

Sınır yok kızıl elmaya.

Kâh Bizans’a kâh Roma’ya,

Od düştü kızıl elmaya,

Tek hedef ona varmaya,

Birlikte kızıl elmaya.

“Bozkurdum Yürü”

Asya bozkurtları çıktı sefere,

Afrin dağlarında destan yazıyor,

Neslimiz susamış şanlı zafere,

Yesi’den Tuna’ya baştan yazıyor.

Kalpte iman elde silâh her yere,

Tarihe mührünü baştan kazıyor,

Gönüllü, mağrur yürürken makbere,

Başucu taşını aşktan kazıyor

Bozkurdum yürü git bakma geriye,

Tünellerde zor oyunu bozuyor,

Bin çakal az gelir her bir çeriye,

İman gayret it soyunu bozuyor.

Melek olmuş kanatlanmış koç yiğit,

Yedi kat göklerde mesut geziyor,

Arşı âlâ kapısında mültefit,

Cennet bahçesinde rahat geziyor.

“KÂBE’DEN”

Karadeniz’de gün bitti,

Karanlık canıma yetti,

Karaların en güzeli,

Kâbe’ye dilekçem gitti.

“HACER-ÜL ESVED”

Ateş ayrılır mı közden,

Ayrı düştüm kara gözden,

Ayrılırken başlar hasret

Sarhoş oldum ben bu yüzden.

“Ey Nebi”

Birdenbire toplanıp,

Sana geldim ey Nebi.

Halimden utanmayıp,

Sana geldim ey Nebi.

Kırk kapıdan kovuldum,

Gidecek yer kalmadı.

Ben kimlere soruldum,

Dökecek ter kalmadı.

Tövbe edip kapında,

Ağlayıp inliyorum.

Kokun dolu yapında,

Sesini dinliyorum.

Davete boş gidilmez,

Demiş ulu büyükler.

Günahlarımla geldim,

Nefsim şefaat bekler.

Bura ağlamak yeri,

Duy sesimi ey Nebi.

Gözyaşım aştı seli,

Duy sesimi ey Nebi.

ÜÇ HİLAL'İN HİKAYESİ Ahmet B. Karabacak

Bir gün yine halkla konuşurken, fedailerinden biri, kendisine verilen, kağıdı Patrona Halil'e uzatır. Patrona Halil kağıda göz ucuyla baktıktan sonra cebine koyar.

Kağıtta; "saraya gitme seni öldürmek için tuzak kurdular!" yazmaktadır.

Birinci Mahmut, kendisi ve avanesiyle görüşmek üzere bir yemek düzenleyerek O'nu davet eder.

Yemek günü geldiğinde, Patrona Halil avanesiyle birlikte, saraya gider ve öldürülür.

Patrona Halil'in öldürüleceğini bile bile, saraydaki, davete katılmasının nedeni; aslında öldürüleceğini bilmemesidir.

Çünkü okuma yazma bilmez! 

Daha ilginci, okuma yazma bilmediğini, avanesinden de saklar. 

Konuşma yaptığı sırada, okumuş gibi yapıp, kağıdı cebine koyma nedeni de; kendince oluşturduğu "karizma"sını çizdirmek istememesidir.....

Meşrutiyet döneminde üç Osmanlı aydını araştırma yapmak için Paris'e Bibliyoteque National Kütüphanesi'ne gider. 

Fransız kütüphane görevlisi girişte doldurmaları için evrak verir. Evrakta nasyonalite (milliyeti) kısmı vardır. Bizim aydınlar bu bilgiyi Müslüman olarak doldururlar. 

Görevli evrakları inceleyince, "bu sizin dininiz, milliyetinizi yazacaksınız" der ve yeniden doldurmaları için bizim aydınlara boş evraklar verir. 

Bizimkiler kafa kafaya verip ne yazacaklarını tartışır ve bu sefer üçü birden milliyet kısmına Ottoman (Osmanlı) yazar. 

Fransız memur bu sefer de bizim sözde aydınlarımıza; o sizi yöneten ailenin soyadı, der. "O sizi yöneten hanedan; milliyetiniz değil, o siz değilsiniz" diye de ekler. 

"Ben size yardımcı olayım" diyerek nereden geldiklerini sorar. Bizimkiler İstanbul'dan geldiklerini söyleyince Fransız memur gülerek:"Ya söylesenize" der, eliyle kütüphanede ki bir grubu göstererek "bakın der, şurada İstanbul'dan gelen Ermeniler var."
Farklı bir grubu göstererek "bakın şurada da Rumlar var" der ve sorar "siz Rum musunuz yoksa Ermeni misiniz?"
 
Bizimkiler hafif bozularak "yok biz Türk'üz."
Fransız, "e tamam işte der, siz onu yazın."

Vaka o ki 20. yy. başında Meşrutiyet ile Osmanlı topraklarındaki Balkan milletleri, Anadolu'da ki Ermenisi, Rumu milli kimlik davası güderken Türk Türklüğünden bihaber, o derece ki Osmanlının aydın kesimi bile kendisini Türk olarak tanıtmaktan aciz ya Müslümanım ya da Osmanlıyım diyor. Türk tabiri ise öteden beri Avrupalının hem coğrafyamız hem de Anadolu insanı için kullandığı aslında sahipsiz bir tanım.

Ta ki Ziya Gökalp kuşağı aydınlarımıza ve tabii ki Atamız Anadolu insanına Türklüğünü benimsetinceye kadar...
 
*Olaylar ve Tanıklıklarla Atatürk - Niyazi Berkes